Dusze czyśćcowe – będące w trakcie oczyszczania – nie są przez to wyłączone ze wspólnoty z nami. Stanowią część „ciała mistycznego Chrystusa” i uczestniczą w „świętych obcowaniu”. One mogą się też za nas modlić. Istnieje więc prawdziwa solidarność między Niebem, czyśćcem a tymi, którzy żyją na ziemi. Miłosierdzia nie brakuje po stronie Boga. Dlatego mamy żywą nadzieję na Nieb W czyśćcu dusza podlega oczyszczeniu. Biblia mówi o „przejściu jakby przez ogień”. Ze szczęściem raczej się to nie kojarzy! Dusza jednak wie, że jest na drodze ku Bogu i ta nadzieja ją wspiera. Nawet jeśli musi cierpieć z powodu tego „dopasowywania się” do miłości, to wie, że została ogarnięta Bożym miłosierdziem. Widzi również, że jest podtrzymywana przez miłość i modlitwę tych, co pozostali na ziemi. To rzeczywistość „świętych obcowania”. W czyśćcu nie mierzy się czasu w pojęciu ziemskim, nie ma tam dni ani godzin. Dusze czyśćcowe podlegają przemianie i oczyszczając się przechodzą z jednego stanu do drugiego. Jedyną rzeczą, którą na pewno wiemy o czyśćcu, jest to, że na końcu tej trudnej drogi czeka nas obiecane Niebo. Nasza wyobraźnia jest ograniczona widzeniem wszystkiego w czasie i przestrzeni. Tymczasem w czyśćcu znajdują się dusze oddzielone od ciała, wiec niepodlegające prawom fizyki. Możemy więc mówić nie o jakimś „miejscu”, ale o „stanie”, na szczęście – przejściowym, gdzie odbywa się pewnego rodzaju kształtowanie człowieka przygotowującego się do wejścia do Nieba.

Matka Boża wyzwolicielką dusz czyśćcowych